از زماني كه نخستين انسان قدم بر اين خاك گذاشت، تاكنون استرس و نگراني‌هايي درباره آينده‌اش داشته است. در هر عصر و دوراني اين نگراني‌ها شكل خود را تغيير داده‌اند، اما ادامه يافته‌اند. انسان قرن 22 نيز از اين نگراني‌ها در امان نخواهد بود.

شايد مهم‌ترين نگراني انسان در قرن آينده تغييرات حاصل از اقليم باشد كه اثر خود را نه‌تنها بر محل زندگي انسان كه بر كشاورزي و منابع آبي مي‌گذارد و در عين حال تاثير بسزايي بر بيماري‌ها خواهد داشت. بيماري‌هاي جديدي به وجود خواهد آمد و نبرد انسان با بيماري‌هاي جديد و قديمي ادامه خواهد داشت، اما در كنار اين موضوع مناطق مختلف نگراني‌هاي خاص خود را خواهند داشت. تهراني‌ها در قرن آينده نيز با كابوس زلزله سپري خواهند كرد؛ نگراني‌اي كه شايد اگر فكري به حال آن نشود، يكي از مهيب‌ترين فجايع بشري را به وجود آورد.

در قرن آينده باز هم گروه‌هاي آشوب‌طلب در اقصي نقاط جهان وجود خواهند داشت و هر چقدر كه با پيشرفت فناوري، امنيت عمومي ارتقا خواهد يافت، اما تبهكاران نيز حرفه‌اي‌تر و متخصص‌تر خواهند شد و مي‌توانند با استفاده از فناوري‌هاي مدرن، نوع جديدي از تروريسم را به وجود آورند. خطرهاي فضايي نيز دست از سر انسان برنخواهند داشت. احتمال برخورد با سياركي سرگردان يا دنباله‌داري كه به سوي مركز منظومه شمسي حركت مي‌كند، كماكان يكي از جدي‌ترين دغدغه‌هاي دانشمندان خواهد بود.

همه اين موارد نشان مي‌دهد كه سال 2111 باز هم انسان با مشكلات جدي مواجه خواهد بود. انسان قرن بعد به سطوح جديدي از زندگي دست خواهد يافت، اما دغدغه‌هاي او ادامه خواهد داشت.

همه اينها البته ادامه منطقي روند امروزين است. انسان هيچ‌گاه رفتاري پيش‌بيني‌پذير از خود نشان نداده است. آينده را مي‌توان حدس زد، اما كوچك‌ترين رفتارهاي افراد در امروز مي‌تواند نتايج غيرقابل باوري در آينده داشته باشد. تنها چيزي كه قطعا درباره آينده انسان مي‌توان گفت، اين است كه انسان تغيير خواهد كرد و تغيير انسان، جهانش را نيز تغيير خواهد داد.