اگرچه اين روزها وجود باركد روي بسته‌بندي‌هاي مواد غذايي و بسياري از ديگر كالاهاي مصرفي بسيار عادي به نظر مي‌رسد، اما جالب است بدانيد تا پيش از دهه 1970 ميلادي اصلا اثر و نشانه‌اي از وجود باركد روي كالاها و محصولات وجود نداشت.

انتقادها از باركد روي محصولات مختلف، ايده‌اي بود كه نخستين بار در سال 1932 ميلادي توسط والاس فلينت ـ كه صاحب يك فروشگاه بزرگ زنجيره‌اي عرضه‌كننده مواد غذايي بود ـ مطرح شد. او قصد داشت براي نظارت بر ميزان فروش كالا در مجموعه فروشگاه‌هاي زنجيره‌اي خود از يك سيستم اتوماسيون هوشمند استفاده كند. اگرچه اين ايده در آن زمان عملي و قابل اجرا نبود اما در حقيقت زمينه‌اي را به وجود آورد تا در سال‌هاي بعد، تحقيقاتي در اين زمينه انجام شود. در سال 1948 صاحب يك فروشگاه زنجيره‌اي مواد غذايي به اين فكر افتاد كه با كمك محققان مراكز دانشگاهي از روش جديد و پيشرفته‌اي براي خواندن اطلاعات و قيمت كالاها هنگام فروش به مشتريان استفاده كند تا بتواند به اين ترتيب، سرعت تحويل كالاهاي مورد نياز مشتريان را افزايش دهد. سيلور برنارد و ژوزف نورمن وودلند كه در همان سال از دانشگاه Drexel فارغ‌التحصيل شدند، پس از شنيدن اين خبر به فكر طراحي سيستم هوشمندي براي انجام اين كار افتادند كه نتايج تحقيقات اين دو محقق در اين زمينه در نهايت بر استفاده از باركدهايي منجر شد كه امروزه از ويژگي‌هاي مشترك روي بسته‌بندي محصولات مختلف هستند. اين دو محقق پس از آن، استفاده از كدهاي چاپي مورس كه مجموعه‌اي از نوارهاي باريك و پهن بودند، را مورد آزمايش و بررسي قرار دادند تا اين‌كه در نهايت استفاده از علائم و نشانه‌هايي به شكل دايره‌هاي هم‌مركز به عنوان باركد روي بسته‌بندي محصولات مختلف مورد تاييد قرار گرفت. سرانجام در سال 1952 اختراع آنها با عنوان روش شناسايي محصولات در اداره اختراعات آمريكا به ثبت رسيد و اولين باركدها در بازارهاي تجاري از سال 1966 ميلادي مورد استفاده قرار گرفت. نخستين دستگاه‌هايي كه از آنها به عنوان باركدخوان و براي ثبت اطلاعات ثبت شده روي بسته‌بندي محصولات استفاده مي‌شد از يك لامپ 500 وات و يك لوله خلأ كه شدت نور را افزايش مي‌داد تشكيل شده بود اما استفاده از آن چندان رضايت‌بخش نبود و موجب سوختن كاغذ اولين نمونه باركدي ‌شد كه براي خواندن اطلاعات آن، از اين دستگاه استفاده شد. از آنجا كه باركدهاي هم‌مركز هنگام چاپ بسرعت كثيف مي‌شدند و اطلاعات آنها قابل بازيابي نبود، وولند كه در آن موقع از كارمندان IBM بود، تصميم گرفت پس از مرگ زودهنگام سيلور برنارد به تحقيقات خود در اين زمينه ادامه دهد و به اين ترتيب، نخستين باركد خطي در سال 1973 به عنوان يك كد محصول جهاني به ثبت رسيد و سال 1974 در فروشگاهي در ايالت اوهايو يك بسته آدامس به وسيله دستگاه باركدخوان فروخته شد.