موقعيتيابهاي جهاني به روايت تاريخ
در حقيقت GPS يك سيستم هدايت و ناوبري ماهوارهاي است كه با هدف افزايش دقت سيستمهاي ناوبري دفاعي طراحي و ساخته شد و از آنجا كه ميتوانست نقش بسيار مهمي در تعيين زمان و مكان جغرافيايي در اين زمينه داشته باشد پس از مدتي استفاده از آن در زمينههاي مختلف دفاعي گسترش يافت. سيستمهاي موقعيتياب جهاني كه براي نخستين بار از آنها استفاده شد، بسيار پيچيده بودند و استفاده از آنها براحتي امكانپذير نبود تا اين كه بتدريج و با گذشت زمان تغييرات قابل توجهي در چگونگي عملكرد آنها ايجاد شد. شايد برايتان جالب باشد بدانيد كه ابتدا فقط وزارت دفاع آمريكا حق استفاده از GPS را داشت و هيچ سازماني امكان استفاده از اين فناوري را نداشت تا اين كه پس از سقوط هواپيماي كرهاي در كشور روسيه به دليل خطاي ناشي از ناوبري، دولت آمريكا تصميم گرفت استفاده از سيستمهاي موقعيتياب جهاني را براي همه سازمانها امكانپذير سازد. بسياري بر اين باورند كه گسترش اين فناوري از بسياري جهات شبيه گسترش ابعاد اينترنت در زندگي روزمره انسانها بوده است. گرچه سال 1978 ميلادي پرتاب نخستين ماهواره براي سيستمهاي ناوبري نقطه عطفي براي توسعه اين فناوري بود، اما بتدريج يعني از سال 1989 تا 1994 ميلادي 23 ماهواره ديگر نيز به فضا پرتاب شدند كه در نهايت با پرتاب بيست و چهارمين ماهواره اين سيستم موقعيتيابي جهاني به تكامل رسيد. خدمات اين مجموعه در هر شرايط آب و هوايي و در هر نقطهاي از كره زمين در همه ساعات شبانه روز و بدون وجود هرگونه محدوديتي در اين زمينه، قابل دسترسي است و جالب اين كه دولت آمريكا به عنوان پايهگذار اصلي اين سيستم جهاني هيچ حق اشتراكي را براي استفاده از خدمات آن در نظر نگرفته و استفاده از آن براي همه افراد رايگان است. اگرچه ابتدا استفاده از اين سيستم تنها به امور دفاعي كشورها محدود ميشد، اما در سالهاي اخير توسعه فناوري در بسياري از كشورها امكان استفاده از خدمات اين سيستم در راهبري خودروها، كشتيها و بسياري از ديگر وسايل نقليه را به وجود آورده و بديهي است كه هرچه اطلاعات مربوط به نقشههاي جغرافيايي كه به عنوان اطلاعات اوليه در اين سيستمها ثبت يا بارگذاري ميشود، دقيقتر باشد به نحو مطلوبتري ميتوان از خدمات اين سيستمها در ناوبري استفاده كرد